Το άγχος του αποχωρισμου

Το άγχος του αποχωρισμου

Η τσάντα επιλέχθηκε και αγοράστηκε. Τα μολύβια και οι μαρκαδόροι αγοράστηκαν. Η πρώτη μέρα στο σχολείο πλησιάζει και τα παιδιά, αλλά και οι γονείς, ανυπομονούν να έρθει η στιγμή, ο καθένας όμως για διαφορετικούς λόγους. Όλοι, κάποια στιγμή στην ζωή μας, θα έχουμε δει την εικόνα ενός παιδιού, να κλαίει δυνατά και ασταμάτητα, όταν βρίσκεται στην είσοδο του σχολείου ή λίγο πριν μπει στην τάξη για μάθημα και αφήσει τους γονείς του στην έξω πλευρά της πόρτας. Μπορεί να ήμασταν και εμείς οι ίδιοι, αυτά τα παιδιά.. Για κάποια παιδιά, λοιπόν, είναι εύκολο να τους αφήσουν και να μπουν στην τάξη για μάθημα, όμως για κάποια άλλα, αυτό μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο.

Ονομάζεται ‘’Άγχος αποχωρισμού’’ και εκδηλώνεται με υπερβολικές αντιδράσεις του παιδιού (έντονο κλάμα, χειρονομίες και προσκόλληση στους γονείς) και είναι ένας τρόπος, συνήθως ο μοναδικός, ώστε να δείξει το παιδί, την δυσαρέσκειά του, απέναντι στο ορατό ενδεχόμενο του αποχωρισμού, έστω και για λίγα λεπτά. Σε μεγαλύτερο ποσοστό, συμβαίνει εξ αιτίας της προσκόλλησης στην μητέρα και στην ανάγκη του παιδιού να νιώθει την φροντίδα, την σωματική επαφή και κατ επέκταση την προστασία από τους γονείς.

Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο σχολείο, αλλά είναι πολύ πιθανό,  να υπάρχει και σε άλλα περιβάλλοντα, όπως πριν από κάποια αθλητική δραστηριότητα, σε κάποιο παιδότοπο ή σε κάποιο χώρο θεραπειών, όπως πολλές φορές συναντάμε πολλοί επαγγελματίες ειδικής αγωγής. Όπως μπορούμε, λοιπόν, εύκολα να αντιληφθούμε, το άγχος αφορά περιβάλλοντα, πρόσωπα και διαφορετικές συνθήκες- διαφορετικές από αυτές που μοιάζουν με το προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού.

Ποιοι είναι οι προτεινόμενοι τρόποι αντιμετώπισης ?

Προετοιμάστε το παιδί!

Μιλήστε μαζί του για τους χώρους ή τα πρόσωπα που πρόκειται να συναντήσετε στο άμεσο μέλλον και εξηγήστε για ποιο λόγο θα γίνει η κάθε επίσκεψη και για πόσο χρόνο. Κάποιες εβδομάδες πριν, μπορεί να είναι ιδανικός χρόνος, αλλά αυτό εξαρτάται και από την προσωπικότητα του παιδιού σας.

Επισκεφτείτε τον χώρο!

Είναι πολύ σημαντικό, να επισκεφτείτε τον χώρο μαζί με το παιδί (σχολείο κλπ), εάν αυτό είναι δυνατόν φυσικά, αλλά ακόμα και αν δεν είναι, μπορείτε να κάνετε την διαδρομή προς τον χώρο ή το κτίριο. Εάν μιλάμε για νέα πρόσωπα, τότε θα πρέπει να γίνουν κάποιες συναντήσεις μαζί του, παρουσία των γονέων, ώστε να μπορέσουμε να δούμε και ένα δείγμα της διαχείρισης του συναισθήματος του παιδιού, απέναντί του. Όλα τα παραπάνω μπορούν να επαναληφθούν δυο ή τρεις φορές.

Παραμείνετε ήρεμοι!

Όταν έρθει η στιγμή του αποχωρισμού, παραμείνετε ήρεμοι, χαμογελαστοί, χαμηλώστε προς το ύψος του παιδιού και εξηγήστε του πως ο αποχωρισμός θα είναι για ένα μικρό χρονικό διάστημα και για  όλα αυτά για τα οποία το προετοιμάσατε, με αγάπη και κατανόηση.

Τέλος,

Είναι πολύ σημαντικό, να μην αποχωρήσετε κρυφά ή απότομα από τον χώρο, διότι υπάρχει κίνδυνος να αυξηθεί δραματικά ο χρόνος απεμπλοκής από αυτή την κατάσταση και να εκδηλωθούν έντονα αρνητικά συναισθήματα στο παιδί.

Μαριος Φιλιππιδης

Εργοθεραπευτης

Μουσικοθεραπεία μια νέα μορφή θεραπευτικής παρέμβασης στα Κυπριακά δεδομένα

Μουσικοθεραπεία μια νέα μορφή θεραπευτικής παρέμβασης στα Κυπριακά δεδομένα

Μουσικοθεραπεία μια νέα μορφή θεραπευτικής παρέμβασης στα κυπριακά δεδομένα.

Η μουσικοθεραπεία είναι νέα επιστήμη στα κυπριακά δεδομένα, ωστόσο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι Έλληνεςχρησιμοποιούσαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής από αρχαιοτάτων χρόνων. Ακούγωντας στη μουσική, ή παίζοντας μουσική ή ακομη συμμετέχωντας σε μουσικές παραστάσεις είναι κάτι πολύ ωφέλιμο για όλους μας είναι κατι το οποίο μας βοηθά να νοιώσουμε δημιουργικοί, να νοιώθουμε χαρούμενοικαι είναι κάτι που βοηθά στην κοινωνικοποιήση.  Η μουσική μπορεί να μας φέρει μνήμες απο το παρελθόν και να μας δώσει«νότες» χαράς, ηρεμίας αλλα και αναβίωσης συναισθημάτων.

Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στη μουσική, η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιεί αυτή τη σύνδεση για να διευκολύνει τις θετικές αλλαγές στη συναισθηματική ευεξία και την επικοινωνία μέσα από την ενασχόληση στη ζωντανή μουσική δημιουργία και διάδραση μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή. Μπορεί να  βοηθήσει να αναπτύξει και να διευκολύνει τις δεξιότητες επικοινωνίας, τη βελτίωση της αυτοπεποίθησης και την ανεξαρτησία, την ενίσχυση της αυτογνωσίας και της ευαισθητοποίησης των άλλων, τη βελτίωση της συγκέντρωσης και της προσοχής των δεξιοτήτων.(ΒΑΜΤ)

Μουσικοθεραπεία είναι ο επιστημονικός κλάδος  που ασχολείται με τη θεραπευτική χρήση της μουσικής και των μουσικών στοιχείων (ήχος, ρυθμός, μελωδία, αρμονία, χροιά, ένταση). Οι συνεδρίες διεξάγονται από έναν καταρτισμένο μουσικοθεραπευτή για την επίτευξη θεραπευτικών στόχων που σχετίζονται με τον ψυχικό, σωματικό, συναισθηματικό, διανοητικό, κοινωνικό, γνωστικό τομέα και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η μουσικοθεραπεία δεν στοχεύει στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, στη ψυχαγωγία ή στη μουσική εκπαίδευση. (Συνδεσμος Μουσικοθεραπείας Κύπρου)

Ο θεραπευτής υποστηρίζει μέσα από την δημιουργία της μουσικής τις ανάγκες του θεραπευόμενου. Ο μουσικοθεραπευτής είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος ώστε να μπορεί ν’ αντιληφθεί τις ανάγκες του θεραπευόμενου και να τον βοηθήσει ανάλογα με την δυσκολία που αντιμετωπίζει.

Πολύ σημαντική είναι η η θεραπευτική σχέση που χτίζεται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου, η οποία θα αναπτυχθεί στο διάστημα του χρόνου, μέσω της εμπλοκής στην θεραπευτική διαδικασία αλλά και στην αλληλεπίδραση μέσα απο τη μουσική.

Η μουσικοθεραπεία απευθύνεται σε παιδιά , εφήβους και ενήλικες και μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά σε περιπτώσεις όπως

Άγχος και Στρες
Διάχυτες Αναπτυξιακές Δυσκολίες
Νευρολογικές δυσκολίες
Εξαρτήσεις
Νεογνά
Γεροντική Άνοια
Διαταραχές λόγου και ομιλίας
Σοβαρές Ασθένειες/παθήσεις  (καρκίνος κ.α)
Μαθησιακές δυσκολίες
Μαθησιακές Αναπηρίες ( Αυτισμό, Συνδρομο Νταουν κ.αλ)
Συναισθηματικές δυσκολίες και Συμπεριφοριστικές δυσκολίες
Ψυχικές Διαταραχές
Διατροφικές διαταραχές
Οπτικές και ακουστικές αναπηρίες

Επιπρόσθετα, η Μουσικοθεραπεία απευθύνεται σε εγκύους και άτομα που αναζητούν ένα μέσο έκφρασης, προσωπικής ανάπτυξης και στήριξης.

Στη μουσικοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών αλλα και μουσικών οργάνων και μέσων, συμπεριλαμβανομένης της φωνής ο θεραπευόμενος δεν χρειάζεται να έχει οποιαδήποτε μουσική γνώση. Η μουσική που παραγεται κατα διάρκεια των συνεδριών απο τους θεραπευόμενους είναι αυτοσχέδια , ο θεραπευτής επίσης αυτοσχεδιάζει κλινικά ανάλογα με τις ανάγκες τουθεραπευόμενου. Ο μουσικοθεραπευτής χρησιμοποιεί τη μουσική με τον τρόπο αυτό επιτρέπει στους θεραπευόμενους να δημιουργήσουν τη δική τους μοναδική μουσική γλώσσα για να εξερευνήσουν , να συνδεθούν με τον ευατό τους και με τους γύρω τους και ν’εκφραστούν.

Η μουσικοθεραπεία εφαρμόζεται για διάφορες παθήσεις και δυσκολίες όπως αναφέρομαι πιο πάνω, ο μουσικοθεραπευτής προσαρμόζει την προσέγγιση του και τον τρόπο στον οποίο θα δουλέψει ανάλογα με τις ανάγκες του θεραπευμένου. Για παράδειγμα η θεραπεία με ενα παιδί με μαθησιακή αναπηρία έχει διαφορετικούς στόχους και διαφορετική μορφή. Ο στόχος για  ένα παιδί με μαθησιακή αναπηρία είναι να βοηθηθεί μέσω της μουσικοθεραπείας να αναπτύξει την επικοινωνία του, αναπτύξει τις γνωστικές και νοητικές του ικανότητες, αναπρύξει το τρόπο εκφρασης του και άλλα.

Επίσης ακόμα ένα μικρό παράδειγμα, ο στόχος με ένα άτομο που έχει ο καρκίνο είναι ένα να  μπορέσει να διαχειριστεί τη νόσο του και να το βοηθήσουμε στη διατήρηση της ψυχικής του υγείας. Εδω η μουσικοθεραπεία παίρνει πιο ψυχοθεραπευτικό ρόλο. Μέσα από την μουσικοθεραπεία έχει το πλεονέκτημα να εκφράσει τα συναισθήματα του όχι μόνο με λεχτικό τρόπο αλλά και να το επεξεργαστεί μέσα από την δημιουργία της μουσικής. Έτσι βλέπουμε πως κάθε φορά ο θεραπευτής καλείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες του κάθε θεραπευμένου ατομικά και να προσαρμόσει την προσέγγιση του ξεχωριστά ανάλογα με το άτομο.

Τέλος η μουσικοθεραπεία είναι ένα επάγγελμα υγείας το οποίοείναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι βοηθά στην πρόληψη, διατήρηση και εξέλιξη της υγείας. Στο εξωτερικό Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία γίνονται συνέχεια έρευνες για την αποτελεσματικότητα της μουσικοθεραπείας που αποδεικνύουν την σημαντικότητα της στο χώρο της ψυχικής και σωματικής υγείας.

Παναγιώτα Καπνίση

Mουσικοθεραπεύτρια

Health and Care Profession Council, UK : AS15334

BAMT: 8864

Η σημαντικότητα και τα οφέλη των παιδικών γενεθλίων

Η σημαντικότητα και τα οφέλη των παιδικών γενεθλίων

Η σημαντικότητα και τα οφέλη των παιδικών γενεθλίων

Τα γενέθλια είναι μια ημέρα ξεχωριστή και μοναδική για πολλούς ανθρώπους, η οποία δίνει την ευκαιρία τόσο σε μικρούς όσο και σε μεγάλους να γιορτάζουν την ημέρα που έχουν έρθει σε αυτόν τον κόσμο. Για τα παιδιά, συνήθως η ημέρα αυτή είναι ακόμα πιο σημαντική, με τα ίδια να είναι πολύ ενθουσιώδη και να μετρούν τους μήνες, τις βδομάδες, τις μέρες και τις ώρες μέχρι να φτάσει εκείνη η στιγμή, η στιγμή τους, η οποία μπορεί να τους παρέχει πολύ ευχάριστα συναισθήματα και αναμνήσεις.

Υπάρχουν πολλοί και σημαντικοί λόγοι για τους οποίους τα παιδιά χρειάζεται να βιώνουν την εμπειρία των γενεθλίων τους. Αρχικά, τους δίνεται η ευκαιρία να νιώσουν σημαντικά, κάτι το οποίο μπορεί να ενισχύσει και να αυξήσει την αυτοεκτίμηση αλλά και την αυτοπεποίθηση τους. Επιπρόσθετα, τους δίνεται η ευκαιρία να νιώσουν την επιβεβαίωση ότι άλλοι ανθρώποι όπως για παράδειγμα φίλοι και οικογενειακά μέλη, τους αγαπούν, τους υπολογίζουν και τους νοιάζονται, με το να τους κάνουν εορταστικές ευχές και με το να τους προσφέρουν όμορφα δώρα. Αυτό, μπορεί να βοηθήσει και στην ενίσχυση μιας ασφαλούς συναισθηματικής προσκόλλησης με σημαντικούς άλλους όπως για παράδειγμα με τους γονείς, η οποία μπορεί να επιφέρει μακροχρόνια ωφελήματα  στα παιδιά, όπως την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων ως ενήλικες.

Πέραν αυτού, τα γενέθλια δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να μάθουν να είναι φιλόξενα, με το να  φροντίζουν και να προσέχουν τους προσκεκλημένους τους, να είναι ευγενικά μαζί τους, να τους καλωσορίζουν και να μοιράζονται δώρα και παιχνίδια. Επιπλέον, δίνουν την ευκαιρία στους μικρούς εορτάζοντες να δημιουργήσουν καινούργιες φιλίες καθώς και να συνδεθούν περισσότερο με τις υπάρχουσες φιλίες τους. Όλα αυτά, μπορεί να τα βοηθήσουν στο να αναπτύξουν τις κοινωνικές, τις διαπροσωπικές και επικοινωνιακές τουςδεξιότητες.

Επιπλέον, δίνουν την ευκαιρία στην οικογένεια του εορτάζονταπαιδιού να έρθει πιο κοντά, με σκοπό την ενίσχυση και ενδυνάμωση του οικογενειακού δεσμού. Πιο συγεκριμένα, αυτό θα μπορούσε να συμβεί μέσα απο την συνεισφορά όλης της οικογένειας στην προετοιμασία των γενεθλίων του παιδιού, με γονείς, εορτάζοντα και αδέρφια να συνεργάζονται και να μοιράζονται απόψεις και ιδέες. Επίσης, η ημέρα των γενεθλίων του παιδιού, δίνει την ευκαιρία σε όλα τα οικογενειακά μέλη συμπεριλαμβανομένων και των συγγενών να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους και να νιώσουν περισσότερο δεμένοι. Για τα παιδιά, το να αισθάνονται ότι ανήκουν σε ένα σύστημα και σύνολο, αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για τον ψυχισμό τους. Πέραν της ενίσχυσης του οικογενειακού δεσμού, δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να ανακαλύψουν τις ρίζες και την ιστορία τους, με το να ρωτήσουν και να μάθουν για τις παραδόσεις και την κληρονομιά τους μέσα απο τις αφηγήσεις παππούδων, θείων κτλ.

Επιπλέον, δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά, να μάθουν μέσα απο τους γονείς τους να αποφεύγουν να συγκρίνουν το δικό τους πάρτυ γενεθλίων με κάποιο άλλο, με τους γονείς να τους εξηγούν ότι ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί, ανάλογα με τις δυνατότητες του και ότι σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Αυτό θα βοηθήσει τα παιδιά στο να μην βάζουν μέτρο σύγκρισης με άλλους και στο να ξεκινήσουν να βασίζονται στις δικές τους δυνατότητες και να εκτιμούν περισσότερο την απλότητα στα πράγματα.

Τέλος, τα γενέθλια δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να δημιουργήσουν όμορφες και ευχάριστες αναμνήσεις, οι οποίες θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό τους και είναι αυτές που θα συμβάλουν με την δική τους πλευρά, στην ανάπτυξη ενός υγιούς ψυχισμού.

Στυλιάνα Κούβαρου,

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος,

Τα παραμύθια και τα παιδικά βιβλία ως μέσο γλωσσικής αναπτυξης

Τα παραμύθια και τα παιδικά βιβλία ως μέσο γλωσσικής αναπτυξης

Τα παραμύθια και τα παιδικά βιβλία ως μέσο γλωσσικής αναπτυξης

Τα παιδικά βιβλία και παραμύθια αποτελούν ένα θαυμάσιο εργαλείο για την ανάπτυξη των γλωσσικών ικανοτήτων ενός παιδιού και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα με την ηλικία που βρίσκεται το κάθε παιδί.

Οι γονείς έχουν συχνά την απορία πότε είναι η κατάλληλη ηλικία να ξεκινήσουν να διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά τους. Στην συγκεκριμένη ερώτηση δεν υπάρχει μια κατηγορηματική απάντηση, αλλά καλόθα ήταν να γνωρίζετε ότι όσο πιο νωρίς το κάνετε τόσα περισσότερα οφέλη θα προσφέρετε στο παιδί σου.

Τα παραμύθια και τα παιδικά βιβλία μπορούν να βοηθήσουν παιδιά βρεφικής ηλικίας, προσχολικήςηλικίας μέχρι και μεγαλύτερης ηλικίας.

ΒΡΕΦΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι όπως μιλάτε στο παιδί σας χρωματίζοντας και αλλάζοντας  το τόνο της φωνή σας το ίδιο μπορείτε να κάνετε και όταν διαβάζετε ένα παραμύθι. Ακούγοντας το παραμύθι το παιδί δέχεται ερέθισμα, τους ήχους. Οι ήχοι αυτοί και ο τονισμός των λέξεων βοηθάνε το παιδί να παίρνει το σωστό ερέθισμα από διαφορετικούς  ήχους, στο βάβισμα και στην μετέπειτα ηλικία. Μπορεί να μην κατανοεί τη σημασία των λέξεων, όμως η ανάγνωση από οικείες φωνές μπορεί να το κάνουν να νιώθει ασφαλές, να νιώθει ότι του αφιερώνουν εποικοδομητικό  χρόνο και ότι λαμβάνει την αγάπη που χρειάζεται από το περιβάλλον του.

ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Το παραμύθι σε παιδιά προσχολικής ηλικίας βοηθάει στους εξής τομείς: στην παραγωγή ήχων και λέξεων, όπου δίνεται η δυνατότητα να ονομάζουν αντικείμενα, φρούτα, ζώα, ενέργειες, επίθετα, εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιο τους. Τα βοηθάει στην κατανόηση, στην αναπαράσταση γεγονότων παίζοντας ρόλους με αφορμή το βιβλίο. Το παιδί μπαίνει στη διαδικασία να αναγνωρίσει τα συναισθήματα, να ενισχύσει και να χρησιμοποιήσει  την φαντασία του και να συνεργαστεί μαζί σας. Επιπρόσθετα, βοηθάει στην συγκέντρωση, όπου είναι ένας πολύ καλός τρόπος να του αυξήσετε την διάρκεια συγκέντρωσης της προσοχής του.  Στην προσχολική ηλικία, ο στόχος μας είναι να μπει το παιδί στη διαδικασία, με την δική μας βοήθεια, να ονομάσει  πράγματα και αντικείμενα που απεικονίζονται στο βιβλίο και του προκαλούν το ενδιαφέρον. Αν το παιδί δεν βρίσκει ενδιαφέρον στην δραστηριότητα αυτή μπορείτε να δοκιμάσετε την ίδια διαδικασία με βιβλία που κάνουν ήχους ή με τρισδιάστατες εικόνες

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

Σε μεγαλύτερα παιδιά που έχουν ξεκινήσει να διαβάζουν μπορεί να τα βοηθήσει στην εξιστόρηση γεγονότων, όπου μπορούν να διηγηθούν ξανά την ιστορία με δικά τους λόγια. Στην κατανόηση ερωτήσεων, στην ανάκληση και περιγραφή γεγονότων.

Τα οφέλη το παραμυθιού είναι πολλαπλά και ανεκτίμητα. Συμβάλλουν στην ανάπτυξη, στην εκπαίδευση, στην κοινωνική συμπεριφορά, αλλά και στη συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού. Διαβάζοντας παραμύθια, βοηθάμε το παιδί να ωριμάσει συναισθηματικά, να αναπτύξει τη φαντασία του, να αναγνωρίζει τις αξίες της ζωής και να πάρει σπουδαία μαθήματα. Να γίνει πιο συνεργάσιμο και κοινωνικό, να διαχειρίζεται καλύτερα δύσκολες καταστάσεις, και να απελευθερωθεί από τους φόβους του.

Φέρνοντας το παιδί σε επαφή με τον κόσμο των βιβλίων από μικρή ηλικία το βοηθάτε να τα αγαπήσει αλλά και να αναπτύξει μια πιο ισχυρή σχέση μαζί σας.

ΕΙΡΗΝΗ ΓΑΒΡΙΗΛ

ΛΟΓΟΠΑΘΟΛΟΓΟΣ

How to help children calm down

How to help children calm down

Many children have difficulty regulating their emotions. Tantrums, outbursts, whining, defiance, fighting:  these are all behaviors you see when kids experience powerful feelings they can’t control. While some kids have learned to act out because it gets them what they want — attention or time on the iPad — other kids have trouble staying calm because they are unusually sensitive.

What is dysregulation?

“Some children’s reactions are just bigger than their peers or their siblings or their cousins,” explains Lindsey Giller, PsyD, a clinical psychologist at the Child Mind Institute. “Not only do they feel things more intensely and quickly, they’re often slower to return to being calm.” Unusually intense feelings can also make a child more prone to impulsive behaviors.

When kids are overwhelmed by feelings, adds Dr. Giller, the emotional side of the brain isn’t communicating with the rational side, which normally regulates emotions and plans the best way to deal with a situation. Experts call it being “dysregulated.” It’s not effective to try to reason with a child who’s dysregulated. To discuss what happened, you need to wait until a child’s rational faculties are back “online.”

Rethinking emotions

Parents can start by helping children understand how their emotions work. Kids don’t go from calm to sobbing on the floor in an instant. That emotion built over time, like a wave. Kids can learn control by noticing and labeling their feelings earlier, before the wave gets too big to handle.

Some kids are hesitant to acknowledge negative emotions. “A lot of kids are growing up thinking anxiety, anger, sadness are bad emotions,” says Stephanie Samar, PsyD, a clinical psychologist at the Child Mind Institute. But naming and accepting these emotions is “a foundation to problem-solving how to manage them.”

Parents may also minimize negative feelings, notes Dr. Samar, because they want their kids to be happy.  But children need to learn that we all have a range of feelings. “You don’t want to create a dynamic that only happy is good,” she says.

Model managing difficult feelings

“For younger children, describing your own feelings and modeling how you manage them is useful,” notes Dr. Samar. “They hear you strategizing about your own feelings, when you’re nervous or frustrated, and how you’re going to handle it, and they can use these words.”

For kids who feel like big emotions sneak up on them, you can help them practice recognizing their emotions, and model doing that yourself. Try ranking the intensity of your emotions from 1-10, with 1 being pretty calm and 10 being furious. If you forget something that you meant to bring to Grandma’s, you could acknowledge that you are feeling frustrated and say that you’re at a 4. It might feel a little silly at first, but it teaches kids to pause and notice what they are feeling.

If you see them starting to get upset about something, ask them what they are feeling, and how upset they are. Are they at a 6? For some younger kids, a visual aid like a feelings thermometer might help.

Validate your child’s feelings

Validation is a powerful tool for helping kids calm down by communicating that you understand and accept what they’re feeling. “Validation is showing acceptance, which is not the same thing as agreement,” Dr. Giller explains. “It’s nonjudgmental. And it’s not trying to change or fix anything.” Feeling understood, she explains, helps kids let go of powerful feelings.

Effective validation means paying undivided attention to your child. “You want to be fully attuned so you can notice her body language and facial expressions and really try to understand her perspective,” says Dr. Samar. “It can help to reflect back and ask, ‘Am I getting it right?’ Or if you’re truly not getting it, it’s okay to say, ‘I’m trying to understand.’ ”

Helping kids by showing them that you’re listening and trying to understand their experience can help avoid explosive behavior when a child is building towards a tantrum.

Active ignoring

Validating feelings doesn’t mean giving attention to bad behavior. Ignoring behaviors like whining, arguing, inappropriate language or outbursts is a way to reduce the chances of these behaviors being repeated. It’s called “active” because it’s withdrawing attention conspicuously.

“You’re turning your face, and sometimes body, away or leaving the room when your child is engaging in minor misbehaviors in order to withdraw your attention,” Dr. Giller explains. “But the key to its effectiveness is, as soon as your child is doing something you can praise, to turn your attention back on.”

Positive attention

The most powerful tool parents have in influencing behavior is attention. As Dr. Giller puts it, “It’s like candy for your kids.” Positive attention will increase the behaviors you are focusing on.

When you’re shaping a new behavior, you want to praise it and give a lot of attention to it. “So really, really focus in on it,” adds Dr. Giller. “Be sincere, enthusiastic and genuine. And you want it to be very specific, to make sure your child understands what you are praising.”

When helping your child deal with an emotion, notice the efforts to calm down, however small.  For example, if your child is in the midst of a tantrum and you see him take a deep inhale of air, you can say, “I like that you took a deep breath” and join him in taking additional deep breathes.

Clear expectations

Another key way to help prevent kids from getting dysregulated is to make your expectations clear and follow consistent routines. “It’s important to keep those expectations very clear and short,” notes Dr. Samar, and convey rules and expected behaviors when everyone is calm. Dependable structure helps kids feel in control.

When change is unavoidable, it’s good to give advance warning. Transitions are particularly tough for kids who have trouble with big emotions, especially when it means stopping an activity they’re very engaged in. Providing a warning before a transition happens can help kids feel more prepared. “In 15 minutes, we’re going to sit down at the table for dinner, so you’re going to need to shut off your PS4 at that time,” Dr. Giller suggests. It may still be hard for them to comply, but knowing it’s coming helps kids feel more in control and stay calmer,” she explains.

Give options

When kids are asked to do things they’re not likely to feel enthusiastic about, giving them options may reduce outbursts and increase compliance. For instance: “You can either come with me to food shopping or you can go with Dad to pick up your sister.”  Or: “You can get ready for bed now and we can read a story together — or you can get ready for bed in 10 minutes and no story.”

“Giving two options reduces the negotiating that can lead to tension,” Dr. Samar suggests.

Coping ahead

Coping ahead is planning in advance for something that you predict may be an emotionally challenging situation for your child, or for both of you. It means talking, when you are both calm, about what’s coming, being direct about what negative emotions can arise, and strategizing how you will get through it.

If a child was upset last time she was at Grandma’s house because she wasn’t allowed to do something she gets to do at home, coping ahead for the next visit would be acknowledging that you saw that she was frustrated and angry, and discussing how she can handle those feelings. Together you might come up with something she is allowed to do at Grandma’s that she can have fun doing.

Talking about stressful situations in advance helps avoid meltdowns. “If you set up a plan in advance, it increases the likelihood that you’ll end up in a positive situation,” Dr. Samar notes.

Problem solving

If a child has a tantrum, parents are often hesitant to bring it up later, Dr. Samar notes. “It’s natural to want to put that behind us. But it’s good to revisit briefly, in a non-judgmental way.”

Revisiting an earlier event — say a meltdown at the toy store — engages the child in thinking about what happened, and to strategize about what could have been done differently. If you can come up with one or two things that might have led to a different outcome, your child might remember them next time he’s starting to feel overwhelmed

Five special minutes a day

Even a small amount of time set aside reliably, every day, for mom or dad to do something chosen by a child can help that child manage stress at other points in the day. It’s a time for positive connection, without parental commands, ignoring any minor misbehavior, just attending to your child and letting her be in charge.

Source: Child Mind Institute

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα πρώτα βήματα ενός μωρού.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα πρώτα βήματα ενός μωρού.

Το περπάτημα είναι ένα μεγάλο γεγονός – και όταν το κάνει το μωρό σας, η ζωή δεν θα είναι ποτέ η ίδια!

Πιθανώς κανένα ορόσημο δεν είναι τόσο γεμάτο συγκινήσεις και ενθουσιασμό, όπως τα πρώτα βήματα του μωρού σας. Μεταξύ 12 και 15 μηνών, όλη η ενέργεια του παιδιού σας θα επικεντρωθεί στην λήψη αυτών των πρώτων μη υποστηριζόμενων βημάτων.

Ό ρυθμός ανάπτυξης του κάθε μωρού είναι διαφορετικός, έτσι και τα πρώτα βήματα έχουν τη δική τους κατάλληλη στιγμή για να γίνουν. Κάποια μωρά είναι πιο ανήσυχα πνεύματα και… βιάζονται περισσότερο ενώ άλλα θέλουν τον χρόνο τους! Συνήθως, τα πρώτα βήματα γίνονται μεταξύ του 11ου και 15ου μήνα. Ωστόσο, μην ανησυχείτε αν το παιδί σας αργήσει λίγο περισσότερο! Κάποια μωρά δεν περπατούν πριν από την ηλικία των 16-17 μηνών.

Τα στάδια ανάπτυξης που οδηγούν στην βάδιση

 Ο έλεγχος του σώματος, κατά την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος γίνεται από πάνω προς τα κάτω δηλαδή από το κεφάλι προς τα πόδια και από μέσα προς τα έξω, δηλαδή απότον κορμό προς τα άκρα. Αρχικά ξεκινά να στηρίζει το κεφάλι του κατά τον 3ο μήνα, και σιγά σιγά χρησιμοποιεί τα χέρια του εκούσια και μέχρι τον 4ο – 5ο μήνα οι λαβές των χεριών του είναι αρκετά ώριμες.Κατά τον 6ο μήνα ο κορμός του είναι αρκετά δυνατός για να υποστηρίξει την καθιστή θέση και σιγά σιγά δυναμώνει τόσο όσο στον 8ο μήνα να κάθεται και να παίζει ανεξάρτητα. Κατά τον 9ο μήνα το μωρό μπορεί να τραβηχτεί από έπιπλα και να σηκωθεί ενώ κοντά στον 10ο –11ο μήνα κρατά στα έπιπλα και περπατά γύρω –  γύρω με υποστήριξη. Μετά είναι θέμα χρόνου το πότε το κάθε μωρό θα είναι έτοιμο να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Για να φτάσει όμως στην βάδιση είναι απαραίτητο να κατακτήσει όλα τα προηγούμενα στάδια που αναφέραμε. Αν και το μπουσούλισμα είναι σημαντικό στην κινητική ανάπτυξη και απο πολλούς θεωρείται αναγκαίο, στην ουσία όμως δεν αποτελεί κινητικό σταθμό. Είναι παιδάκια που δεν μπουσουλούν πότε. Το προσπερνούν και περνούν κατευθείαν στην βάδιση.

Πως να βοηθήσω το παιδί μου να περπατήσει;

Πρώτα πρέπει να προσέξετε το μωρό να βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Είναι καλό να χρησιμοποιείτε πλακάκια από αφρώδες υλικό που τοποθετούνται σαν πάζλ. Προσαρμόστε το σπίτι στα μέτρα του, καλύψτε τις επικίνδυνες γωνίες και απομακρύνετε τα ασταθή έπιπλα.

Μπορείτε να το βοηθήσετε και με μία σειρά ασκήσεων:

  • Ενθαρρύνετε το παιδί σας να σηκώνεται όρθιο. Βάλτε παιχνίδια πάνω στον καναπέ και βοηθήστε το να σηκωθεί από την θέση μπουσουλίσματος.
  • Βάλτε το να σταθεί όρθιο σε ένα τραπεζάκι και να περπατάει γύρω γύρω.
  • Τοποθετήστε γύρω από το στήθος του μια πετσέτα και σηκώστε το όρθιο. Βοηθήστε το να περπατήσει κρατώντας την πετσέτα πίσω του.
  • Ακουμπήστε το μωρό με την πλάτη στον τοίχο καθήστε μπροστά του με ανοιχτά τα πόδια σε κοντινή απόσταση και ενθαρρύνεται το να έρθει κοντά σας.

Τα πρώτα παπούτσια

Στην αρχή είναι καλύτερα το παιδί να μάθει να περπατά ξυπόλυτο ή με καλτσούλες που έχουν πέλμα από λάστιχο για να μη γλιστράει. Αυτό επιτρέπει στην πατούσα του να γυμνάζεται και να δυναμώνει. Όταν αρχίσει πλέον να περπατά πιο σταθερά και άνετα, θα χρειαστεί να το εξοπλίσετε με ένα ζευγάρι καλά παπούτσια.

  • Διαλέξτε υλικό που αναπνέει και είναι ελαφρύ.
  • Λυγίστε τις σόλες. Πρέπει να είναι εύκαμπτες και μαλακές
  • Σωστό μέγεθος – Ελέγξτε τα παπούτσια αν εφαρμόζουν. Βάλτε τα παπούτσια στο μωρό και σηκώστε το όρθιο. Μπροστά πρέπει να χωράει ο αντίχειρα σας  μεταξύ του μεγαλύτερου δακτύλου του ποδιού και του μπροστινού μέρους του παπουτσιού. Το παπούτσι πρέπει να είναι ευρύχωρο για να κινείται το πόδι άνετα, χωρίς να είναι πολύ μεγάλο. Το πίσω μέρος του παπουτσιού πρέπει να αγκαλιάζει τη φτέρνα χωρίς να την πληγώνει. Αν η φτέρνα βγαίνει εύκολα, το παπούτσι είναι πολύ μεγάλο. Αν την πιέζει, είναι πολύ μικρό.
  • Να δοκιμάζετε πάντα και τα δύο παπούτσια στο παιδί.
  • Ψωνίστε στο τέλος της ημέρας. Τα πόδια του μωρού πρήζονται και συχνά είναι μεγαλύτερα στο τέλος της ημέρας. Τα παπούτσια που αγοράζονται το πρωί μπορεί να είναι σφιχτά το απόγευμα.

Βάζουμε το παιδί μας σε στράτα [περπατούσα]?

Οι γονείς θα πρέπει να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν παιδικές στράτες, διότι καθυστερούν την κινητική ανάπτυξη των παιδιών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα βρέφη δεν μαθαίνουν να στηρίζουν το σωματικό τους βάρος, με αποτέλεσμα να μην ενδυναμώνονται τα οστά και οι μύες. Επίσης, το νευρικό σύστημα στερείται τα ερεθίσματα που απαιτούνται για την εκμάθηση της διαδικασίας της βαδίσης. Με ανακοίνωσή της η Βρετανική Εταιρεία Φυσιοθεραπευτών συστήνει την καθολική απαγόρευση της χρήσης των παιδικών στρατών. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα, ευθύνονται για περισσότερους από 4.000 τραυματισμούς παιδιών ετησίως.

Το παιδί μου δεν περπατάει ακόμα……

Το όριο ηλικίας που δεν πρέπει να ανησυχεί τους γονείς, είναι οι 18 μήνες. Αν το παιδί περάσει το όριο αυτό, τότε θα πρέπει να απευθυνθείτε στον παιδίατρο για να δει πού μπορεί να οφείλεται αυτό. Γενικά αν το παιδί έχει κατακτήσει τα ορόσημα της ανάπτυξης χωρίς χρονική καθυστέρηση τότε το πιο πιθανόν είναι ότι με λίγη υπομονή θα έρθει και η βάδιση.

Μπορεί να το βοηθήσει η φυσικοθεραπεία, να περπατήσει;

Ένας αναπτυξιακός, παιδιατρικός φυσικοθεραπευτής είναι σε θέση να αξιολογήσει και να εντοπίσει τους περιορισμούς που έχει κάθε παιδί σε ότι έχει να κάνει με την βάδιση.

Μια επίσκεψη θα μπορούσε να σας δώσει συμβουλές καθώς και να ετοιμάσει ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων για το σπίτι για να ενισχύσει αυτήν του την προσπάθεια προς τα πρώτα του ανεξάρτητα βήματα!

Χριστινα Αρεστη

Παιδιατρική φυσικοθεραπεύτρια

Έναρξη προγράμματος ”Φεύγουμε για την Α’ Δημοτικού”

Έναρξη προγράμματος ”Φεύγουμε για την Α’ Δημοτικού”

Το Berta Center, Κέντρο Ανάπτυξης και Αποκατάστασης για παιδιά, ανακοινώνει την έναρξη του ομαδικού ή ατομικού προγράμματος:

”Φεύγουμε για την Α’ Δημοτικού”

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε παιδιά που φοιτούν σε προδημοτική.

Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, που εκπονείται από λογοθεραπεύτρια και ειδική παιδαγωγό, τα παιδιά θα προετοιμαστούν κοντά μας γνωστικά και συναισθηματικά για την Α’ δημοτικού μέσα από μια ευχάριστη και παιγνιώδη διαδικασία!

Στόχος μας είναι να εντοπίσουμε και να αποκαταστήσουμε τις δυσκολίες πριν την έναρξη του σχολείου, έτσι ώστε να προληφθούν τυχόν μαθησιακές δυσκολίες και η σχολική αποτυχία.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 700 70 808

Baby Development Classes

Baby Development Classes

Baby development classes coming soon!!! Specifically designed from birth, to aid your child’s development.For more information contact us at

info@berta.center or

by phone at 70070808